برخی آدابِ نگارشی هستند، که رعايتِ آنها، به اعتبار نوشتار می‌افزايد. در اين نوشته، نگاهی می‌کنيم، به برخی از آنها:

ويژه‌واژه‌ها (اَعلام)

ويژه‌واژه (نام، سَرنام، فن‌واژه، ...)، معمولاً، نخستين باری، که در متنی، به کار برده می‌شود، همراه با، واژه‌ی معادلِ خود، (اگر سَرنام، نامِ فرد و ...، باشد، به شکلِ کامل و کوتاه‌نشده) در زبان مرجع (، که در ترجمه، زبانی‌ست، که از آن، ترجمه می‌شود، و در تأليف، زبانی بين‌المللی، که معمولاً، انگليسی‌ست)، به کار می‌رود. معمولاً، نخستين باری، که ويژه‌واژه‌ای، در متن، به کار برده می‌شود، توضيح هم، داده می‌شود؛ اين توضيح، معمولاً، در مُتونِ چاپی، به شکلِ زيرنويس، و در متونِ اينترنتی (يا ابرمتن‌ها = hypertexts) ، به شکلِ اتصال (link) در اختيارِ خواننده، قرار می‌گيرد (؛ يعنی، خواننده، با لمسِ اتصال، به مکانی ديگر، (در اينترنت،) رفته، توضيح را می‌بيند).

تاريخ

اگر ويژه‌واژه‌ای، که در متن می‌آيد، زمانمند باشد، و زمانِ آن، (دستِ‌کم، تا حدودی،) مشخص باشد، معمولاً، آن را نيز، در پرانتز، می‌آورند. برای نمونه، معمولاً، نام افراد، همراه با تاريخ تولد، (و در صورت فوت،) و وفاتِ آنها، نامِ کتاب‌ها و مقالات، همراه با تاريخِ انتشار آنها، و ...، آورده می‌شود.

جغرافيا

اگر ويژه‌واژه‌ای، که در متن می‌آيد، مکانمند باشد، و مکانِ آن، (دستِ‌کم، تا حدودی،) مشخص باشد، معمولاَ، آن را نيز، در پرانتز، می‌آورند. برای نمونه، معمولاً، نامِ کوه‌ها، رودها، شهرها، کشفياتِ باستان‌شناسی و ...، همراه با، محلِ آنها، آورده می‌شود.

استناد

اگر در متنی، به چيزی، استناد می‌شود، موردِ استناد، اگر نوشتاری است (، يا چيزی، مانندِ سخنرانی، که نوشتاری شده است)، خودِ آن، و اگر نوشتاری نيست (، يا مثلاً، سندی قديمی‌ست)، تصويرِ آن، آورده می‌شود. اين سند، معمولاً، در مُتونِ چاپی، به شکلِ تصوير، و در متونِ اينترنتی (يا ابرمتن‌ها)، به شکلِ اتصال در اختيارِ خواننده، قرار می‌گيرد (؛ يعنی، خواننده، با لمسِ اتصال، به مکانی ديگر، (در اينترنت،) رفته، سند را می‌بيند).

در دنيای امروز، و با توجه به آسانیِ دسترسی، به منابعی، مانندِ دائرة‌المعارف‌های الکترونيکی:

Britannica Columbia Encarta Encyclopedia.com Wikipedia

عدمِ رعايتِ اين گونه آدابِ نگارشی، به گمانِ من، توجيه‌ناپذير است.